spędziłam wieczór na kolacji w lush mieszkaniu eleganckich znajomych po trzydziestce. niestety średnia wieku wynosiła o dekadę więcej, a chore ilości alkoholu ujawniły straszną prawdę: nie ma nic gorszego niż babsko po czterdziestce!
do dziś żyłam w kłamstwie, wyobrażając sobie, że czterdzieści plus to wiek, kiedy kobieta rozkwita, okazuje się jednak, że w wielu przypadkach ma miejsce charakterologiczny regres. czterdziestolatki zachowują się jak rozchichotane licealistki, piją na umór, wieszają się na mężach swoich przyjaciółek i z pasją prowadzą przy stole debaty na temat pozycji seksualnych. pod koniec wieczoru byłam już tak zażenowana (nawiasem mówiąc, ja  n i g d y  nie jestem zażenowana), że kiedy w drodze powrotnej do domu jedna czterdziecha wyniosłym tonem poinformowała mnie, że gdybym urodziła się w latach sześćdziesiątych, to wiedziałabym co to sześć na dziewięć, odpowiedziałam: 'gdybyś ty urodziła się w osiemdziesiątych, wiedziałabyś kiedy przestać mówić i nie robić sobie wstydu'.

zupełnie się tym nie przejęła i chwilę potem beztrosko zakomunikowała współpasażerom, że nie ma na sobie majtek. co za rynsztok!

wafelki (GAAAAAAH), nowa marina and the diamonds, nowe dziennikarstwo (zakończenie pracy mgr przyczyniło się do renesansu miłości), cieniutka pizza, a także, w masochistycznym odruchu, produkcje telewizyjne i filmowe poruszające temat seryjnych morderstw.
takie dziwactwo! oglądam morderców jedząc wafelki!

jestem rozmemłana beyond belief.

merde, chyba jeszcze nigdy nie miałam tak pracowitego tygodnia. a przynajmniej nigdy wcześniej tak dotkliwie go nie odczułam! po batalii z pracą mgr, przyszedł czas na matury, uczniowie praktycznie wprowadzili się do mnie na dwie doby, żeby dopiąć wszystko na ostatni guzik. dopięcie nic nie dało, bo matura była relatywnie mordercza i wszyscy ją zesrali, or so they say. gdy tylko stres matur mnie opuścił zasiadłam do tłumaczeń i korekt. u schyłku dwunastej godziny przed komputerem uporałam się ze wszystkim i wybiegłam w ciemną noc żeby poczuć powietrze (!) i przez dwadzieścia minut słuchałam kubańskiej muzyki wpatrując się w drzewa!
dlaczego, ach dlaczego życie upływa mi przed trzynastoma ciekłokrystalicznymi calami?

najsmutniejsze jest to, że tak się niewolniczo zaharowałam, że trzecią noc z rzędu nie mogę zmrużyć oka. dodatkowo, nie mam nawet szansy wynagrodzić sobie tych zabójczych pięciu dni rozkosznie leniwym sobotnim porankiem, bo o ósmej przychodzi dziad uszczelniać okna!

i'm a bit suicidal.

z drugiej strony trzy lata temu obudziłabym się niechybnie z butlą po chardonnay przy i pozostałością kredki na twarzy, a teraz nic nie powstrzyma mnie od gruntownego demakijażu. no, in all fairness, w czwartek troszeczkę powstrzymała mnie wóda. zamiast przepisowych sześćdziesięciu sekund myłam twarz najwyżej pięć, a potem chlusnęłam  micelarny, plasnęłam przeciwzmarszczkowy i pierwszy raz od tygodni obudziłam się rano z pryszczem. nie mogę tak niewdzięcznie zaniedbywać jedynej rutyny pielęgnacyjnej, której udało się przywrócić moje czoło do stanu w jakim było zanim nowy jork doprowadził je do ruiny.
rutyna opiera się na zasadzie 'less is more':

wieczorem: przy lekkim makijażu pełne sześćdziesiąt sekund mycia twarzy pianką oliwkową lub zwykłym mydłem z oliwy. and i mean z oliwy, a nie o zapachu oliwkowym. potem micelarny. przy mocnym makijażu na początek micelarny na oko. na dziesięć sekund. bez tarcia. potem przeciwzmarszczkowy na noc.

rano: dziesięć sekund mycia mydłem oliwkowym, przeciwzmarszczkowy na dzień lub fluid oliwkowy. w wyjątkowych sytuacjach głęboko nawilżający.

et voilà! nie miałam takiej czystej cery od szóstej klasy podstawówki, hihi.